Güney Azərbaycanda "Seyid" adı ilə məşhur olan şair Mircəlil 1959-cu ildə Muğan bölgəsində – Germidə doğulub. Uşaq ikən ailəsi ilə birgə Parsabada köçüb. "Qanlı Günəş" ("Babək" poeması) adlı ilk kitabı 2005-ci ildə işıq üzü görüb və ədəbi ictimaiyyət tərəfindən yüksək qiymətləndirilib. Aşağıdakı şeir həmin poemadan bir parçadır.

Atların kişnəsi qovzandı yenə, düşdü savaşlar,
Nizə-xəncər savaşında kəsilib oynadı başlar,
Toqqaşır başlara daşlar,
Vurulur nizəyə başlar.
Nə qədər töksə də qan doymayacaqdır gözü aclar,
Qana dönsün belə taclar,
Yolunur zülm ilə saçlar.
Bağlayıb qol-qola düşmən aparır qızları bir-bir,
Dinənin, dinməyənin batmada ulduzları bir-bir,
Qızarır üzləri bir-bir,
Yumulur gözləri bir-bir,
Seçilir düzləri bir-bir.
Yaramazlar görüsən tez əkilir yüzləri bir-bir,
Titrəyir dizləri bir-bir,
Dəyişir sözləri bir-bir.

 

Davamı...

Vuruşdular:
son gülləyə,
son süngüyə,
son qundağa qədər.
Vuruşdular:
hər şey qırmızı geydi
daşdan torpağa qədər.
Vuruşdular:
alt dodaqdan
üst dodağa qalxa bilməyən
səsə qədər.

Davamı...

Mən nə çarə qılım qara bəxtimə,
Zəhərli içkiyə məzə neynəsin?
Sürmə gözəlliyi bir az artırar,
Amma day kor olan gözə neynəsin?

Fələk oxun atır, əlində yay yox,
Fələyin atdığı oxlara say yox,
Bu gözdən o gözə heç bir haray yox,
İndi özgə gəlib bizə neynəsin?

Davamı...

Mənə həqarət ilən baxmayın, qəzəl kanıyam,
Varaq-varaq dağılan eldə şeir divanıyam.

Mənim vüqarımı get çilləxanədən xəbər al,
Əxi Fərəc kimiyəm, mən də eşq sultanıyam.

Yaşıl çəməndə bitən sinə dağlı bir lalayam,
Füzuli nəğməsiyəm mən, Nəsiminin qanıyam.

Olar ki aşiqi-dilxəstədir, tanılla məni,
Bu ölkədə ölən aşiqlərin çıxan canıyam.

Davamı...

Sən qürbətdə ayrılıqdan,
Mən vətəndə ilgilərdən sarsılıram.
Sən saçından,
süd yolunda yolunursan.
Mən gözümdən,
Süd yolunda bölünürəm.

  

Davamı...

Məmləkət dar ağacıdır, qardaşlar...

Məhbuslar!
Qalxın bu gecənin ahına.
Yuxunuzu sərin
dəmir çarpayıların üstünə.
İçinizdəki
son ümid payını
soyuq su kimi ovuclayıb
çırpın yorğunluğun üzünə.

  

Davamı...

Bu gün şəbehə bənzər mənim həyatım –
Hər gün Hüseyn oluram Kərbəla çölündə,
Hər il ölürəm.
Özüm-özümə yas tuturam,
Özümə ağlayıram,
Özümə növhə deyirəm,
Özümə sinə vururam,
"Haqq" – deyə bağırıram,
Qulaq asanlar "ləbbeyk" deyirlər.

 

Davamı...

Deyirlər bahar gəlir
Açıram pəncərəni duya bilmirəm
Ağaclar tumurcuqlayır
Lalələr qızarır
Qərənfillər gülür
Qara çalır görə bilmir gözlərim
Quduz itin hucumundan
22 mayda gözlərimə qan sıçradığından.

  

Davamı...

Yollarım sınandı yad ölkələrdə,
Neçə yad dodaqda səsləndi adım.
Sağ ol, Ana Dilim, məni heç yerdə
Köməksiz qoymadın, yalqız qoymadın…

Döyüşdə qılınctək sıyrıldı qından,
Başımın üstündə bayrağım oldu.
Torpağım ikiyə bölünən zaman
Bu dil bölünməyən torpağım oldu.

 

 

Davamı...

Bir müddət əvvəl Güney Azərbaycan yazıçısı Həmid Arğış (Rüstəmi) Beynəlxalq Ana Dili Günü münasibətilə keçirilən tədbirlərdə iştirak etdiyinə görə Xoy inqilab məhkəməsinin hökmü ilə həbs və sürgün cəzasına məhkum olunmaqla yanaşı, onun əsərlərinin nəşrinə də uç il müddətinə qadağa qoyulub. Bunu nəzərə alaraq, Həmid bəyin bir hekayəsini üslubuna toxunmadan latın qrafikasına çevirib sizlərə təqdim edirəm. Bu hekayə həm də rejim məmurlarının nə üçün Həmid bəyin əsərlərindən qorxduğunu aydınca göstərməkdədir.

(Bu hekayəni "İran" ruznaməsinin Azərbaycan millətinə yazdığı tohin qarşısında meydana çıxan və varlıqlarını müdafiədə canlarını verən şəhidlərə ithaf edirəm)

- Keç içəri!..
Dəmir qapıya tərəf döndü. Qısa dəmir qapının orta hissəsində olan balaca dəriçədən içəri baxdı. Qaranlıq barmaqlıqlar arasından o kiçik mühəvvətəyə süzürdü. O mühəvvətəni işıqlandıran elektrik lampanın işığı nədənsə o bacadan o tərəfə getməyə cürət tapmırdı. Sağ əli ilə qapını yavaşca itələdi. Qaranlıq qaynayırdı önündə…

 

 

Davamı...